میراث ناملموس برای خاطرهبازی نیست!دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور با تاکید بر اینکه میراث ناملموس یک دکور یا یک عکس در کتابخانهها برای خاطرهبازی نیست، بیان کرد: میراث ناملموس بخشهای مختلفی را دربر میگیرد؛ به عنوان مثال در پرونده «مهارت ساخت و نواختن عود» با موسیقی مواجه هستیم یا مثلا در مورد غذا، از ایران نان لواش ثبت میراث ناملموس شده است و به طور کلی میراث ناملموس دربرگیرنده ابعاد مختلفی است که میتوانند آفریننده اقتصاد و تمدنی در مسیر پیشرفت کشور باشند.اهمیت توجه به «اقتصاد فرهنگ»او با اشاره به قید «مشارکت مردم» در شعار سال ۱۴۰۳، گفت: متاسفانه نگاه خطی و لیبرال به توسعه که هنوز هم در نظام برنامهریزی کشور ما وجود دارد به این موضوع توجه نمیکند که تنوع فرهنگی اتفاقا منبع تولید واقعی و رفاه است. نظام توسعه میرود در جایی کشت و صنعت راه میاندازد و رویه هزاران سال زندگی تمدنی مردم را تغییر میدهد یا مثلا در جایی شهرک صنعتی احداث میکند که هزاران سال زنان و مردان آنجا با شیوه مخصوص خود و با شکلگیری برخی زنجیرهها زندگی خود را اداره میکردند با این وجود لازم است که ما هم از این بستر حمایت کنیم.او بخشی از میراث ناملموس را دانشهای سنتی معرفی کرد و ادامه داد: اکنون یکی از مواریث سنتی ایران که ثبت جهانی شده، دانش لنجسازی است، اما متاسفانه دارد از دست میرود. بر اساس «کنوانسیون پاسداشت میراث ناملموس» ما موظفیم هر کاری میتوانیم برای حفظ این میراث انجام دهیم. لنج سازی یک دانش سنتی بینظیر است که هزاران سال است ایرانیان از آن بهره میگیرند. اکنون نیز با وجود اینکه دانش مدرن کشتیسازی آمده، اما به دلایلی لنجسازی هنوز میتواند مورد اقبال باشد.دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور با اشاره

با این وجود شیوه کوچ افقی متفاوت است؛ این شیوه از جابهجایی بیشتر مربوط به عشایری است که در سرزمینهای وسیع، مسطح و خشک زندگی میکنند و عمده دامهای این گروه را نیز شترها تشکیل میدهند. این شیوه از کوچ بیشتر در کرمان و سیستان و بلوچستان مشاهده میشود.تعیین زمان کوچ، ارتباط مستقیم با گرم شدن و سرد شدن هوا دارد؛ بنابراین نمیتوان زمان و روز دقیقی برای انجام کوچ در نظر گرفت، با این حال عوامل دیگری مانند وضعیت محصولات کشاورزی، زمان رویش و از بین رفتن علوفه مورد تغذیه دام، بروز برخی اختلافات قبیلهای و ... نیز بر زمان کوچ اثرگذار است.تاریخچه کوچ در ایرانایران بنابر موقعیت جغرافیایی خاص خود و همجواری با اقوام کوچنشین، همواره یکی از مهمترین مناطق کوچ نشین در جهان محسوب میشده است. نخستین اشارات تاریخی حضور اقوام کوچرو در ایران مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است که البته منظور از ایران در این مقطع تاریخی، اصلا ایران با حدود و مرزهای مشخص فعلی نیست. این قبایل کوچرو در آغاز ورود به ایران دامدار بودند و به پرورش اسب میپرداختند.آثار به دست آمده در جنوب غربی ایران مشخص میکند که سابقه کوچنشینی در کشور به بیش از ۸ هزار سال میرسد. رونق گرفتن زندگی کوچنشینی و افزایش قدرت این گروه، سبب شکلگیری امپراطوریهای بزرگی در طول تاریخ (پیش و پس از اسلام) در کشور شده است؛ چنانچه اغلب کوچنشینان سرنوشتِ حکومتهایی مانند سلجوقیان، تیموریان، صفویان، افشاریان، زندیان و قاجاریه را در دست داشتند.با این وجود عوامل مختلفی از جمله نیازهای اولیهای که در زندگی کوچنشینی تامین نمیشود، باعث شد تا به مرور این گونه زندگی در ایران کمرنگ شود به شکلی که درحال حاضر سهم جمعیت کوچنشین کشور در مقایسه با جمعیت

در زمان های قدیم بچه های کوچک در شهر و روستا به صورت گروهی به عید دیدنی خانواده ها و خویشاوندان می رفتند و عیدی می گرفتند که امروز تقریبا فراموش شده است لازم است که به انها اجازه بدهیم تحت شرایط کنترل شده این رسم نیک را پاس بدارند تا به فراموشی سپرده نشود.یکی دیگر از مراسم های عید درست کردن تاب های بزرگ بود که در جای جای شهر و روستا درست می شد و جوانان و نو جوانان تفریح و شادی میکردند که متاسفانه امروزه دیده نمی شود فقط به شکل نمادین در بعضی مکان های تفریحی ساخته میشود. حال وظیفه نسل حاضر است که اجازه ندهند این رسم نیک به فراموشی سپرده شود تا فرزندان ما بتوانند از این رسم فرهنگی تفریحی لذت ببرند .از مراسم دیگر عید که رو به فراموشی است روز قوقن است که در آن روز خانم ها انواع نان روغنی می پختند و بین همسایه ها پخش میکردند بدینوسیله به پیشباز عید می رفتند که شور و شوق خوبی را در محله ها ایجاد می کرد متاسفانه امروزه این فرهنگ ناب هم یا فراموش شده یا خیلی سبک به شکل خرید بیسکویت و پخش آن اجرا میشود که آن شوق و اشتیاق قبل را ندارد.حال این وظیفه نسل حاظر خصوصا خانم ها و مادران بزرگوار است که قبول زحمت کرده و این رسم پسندیده را به شکل درست اجرا کنند تا به فراموشی سپرده نشود تا باشد که یادگار نیاکانمان جریان داشته باشد و باعث دلگرمی و صمیمیت بین همسایه ها گردد. دیگر رسم بسیار پسندیده و انسان دوستانه روزهای عید آشتی دادن و حل اختلاف بین مردم بود که در روزهای عید بزرگان و خیرخواهان اجرا میکردند و اجازه نمی دادندقهر و کینه ببن فامیل یا همسایه ادامه داشته باشد و به کینه و کدورت تبدیل شود. متاسفانه امروزه اگر دو نفر اختلاف پیدا کرده و قهر کنند کمتر کسی بفکر آشتی دادن آن ها می افتد و ا